We leven in het nu. Als we om ons kijken zien we een hectische wereld waarbij iedereen meer, groter en mooier wil. We zijn er op uit om zaken beter te laten worden.
Als ik terugkijk op wat ik de afgelopen jaren gedaan heb, dan zie ik een jongeman die sportgek door het leven ging en daar zijn prioriteit had liggen. Ik voetbalde graag , school was niet waar ik graag heen ging en zo kon het komen dat ik 8 jaar over de HAVO deed. Met veel pijn en moeite en ondersteund door fantastische ouders haalde ik toch mijn diploma.
Destijds kenden we de dienstplicht nog en moest ik voor mijn nummer naar Middelburg.
Daar kreeg ik een opleiding voor Sergeant Administratie. Al snel doorkruiste een sportblessure deze opleiding en moest ik door een gescheurde kruisband revalideren in het revalidatiecentrum Aardenburg te Doorn.
Na zeven maanden stond ik weer buiten. Ik ging direct op zoek naar een baan. De volgende dag kon ik via een uitzend buro beginnen bij Amro Assurantien. Daar heb ik een gelukkige en zorgeloze tijd gehad heb, waarbij ik intussen mijn Assurantie B en A diploma haalde. Naast het werk voetbalde ik nog steeds heel graag en maakte ik me verdienstelijk in het verenigings leven. In het bijzonder bij mijn voetbalclub Olympia28. Na omzwervingen bij Unive ( toen nog Platteland U.A.)en ING nam ik ontslag bij de laatste partij.
Van de beschermde wereld bij het Grootbedrijf naar niets. Vanuit die situatie begint het denken. Wat ga ik doen ? Begin ik voor mezelf ? Ga ik weer solliciteren. De onvrede die er was in het werk wilde ik niet weer en zo maakte ik voor ik begon weer een aantal tussenstappen. Eerst 2 maanden bij de Friesland Bank als Staflid Private Banking waarbij ik de taak kreeg om het assurantie bedrijf en het bankbedrijf beter samen te laten werken. Dit was een kansloze missie beide partijen zagen daar niets in dus ik vertrok al na 2 maanden.
Vervolgens werd ik kantoorleider bij een middelgroot assurantiekantoor. Daar liep ik tegen de sores van een familiebedrijf aan. De eigenaar kon geen afstand nemen waardoor het functioneren zwaar werd bemoeilijkt en dus stapte ik op.
Ik kwam daarna in contact met twee oud collega s die voor zichzelf wilden beginnen en die vroegen me of ik mee wilde doen. We hebben daar een paar maanden aan gewerkt maar de samenwerking liep spaak voordat we begonnen waren. Er moest toch geld verdient worden en ik solliciteerde bij een grote tussenpersoon in Amersfoort en ik kon daar een verkoopteam aan gaan sturen.
Dit was in de tijd waarbij lijfrente polissen als broodjes werden verkocht. Zes maanden deed ik dat. De jongens die bij de weg liepen hadden weinig of geen opleiding en het was pure productie.
Het gevoel was niet echt goed. Daar ontmoette ik een aantal andere verkoopleiders en die vroegen mij of ik mee wilde doen om een Assurantie Tussenpersoon te beginnen.
Ik had alle vereiste papieren en die hadden ze nodig. Terugkijkend was ik een noodzakelijk kwaad. Zij hadden met zijn drieen het plan gevat om te beginnen en ik was slechts de benodigde pion. We verzonnen een naam en starten met Vicaris in Staphorst. Ik maakte gebruik van mijn netwerk en regelde financiering. Zo begonnen we in de piramide in Staphorst. Al snel liepen we met 20 mensen verzekeringen te verkopen. De onderlinge verhoudingen lagen echter niet op 1 lijn, wat gezien de start ook wel te begrijpen was. Ik kwam uit het vak en de andere drie niet en die hadden totaal andere ideeen over hoe je dat moest doen. Mijn ideeen dat de klant op 1 stond en dat je een kwalitatief goed advies moest hebben werd wel gedeeld maar onderhuids merkte je dat winst veel belangrijker was. In mijn zoek naar efficientie kwamen we een financieel plansysteem tegen van Rob Postma. Dit wilde ik implementeren in onze bedrijfsvoering. Rob was zijn tijd ver vooruit en werd niet begrepen.
Ik zocht ondersteuning bij De Goudse en ze werden aandeelhouder in onze onderneming.
Financieel hadden we het moeilijk en het verschil in inzicht met de anderen werd te groot en zo vertrok ik en gingen de anderen door. Dan doe je niets meer en sta je weer op een kruispunt. Tot ik weer benaderd werd door personeelsleden van het bedrijf waar ik was vertrokken. Zij wilden met me verder, want het bedrijf was failliet gegaan na mijn vertrek.
Het personeel was echter aangetrokken door mijn denkbeelden hoe je zou kunnen samenwerken. Ik kon het ook goed met ze vinden en zo begonnen we al snel weer overnieuw. We starten met een paar man in zwartsluis en al snel begonnen we te groeien.
In de discussie of we groot moesten worden of klein moesten blijven koos ik voor groot en zoog de rest in dat denken mee. Ik was er destijds van overtuigd dat je groter moest zijn om efficient te kunnen werken en alle deskundigheid in huis te hebben.
Op dat moment begon de discussie over doorlopende provisie op levensverzekeringen. Iedereen vondt dat afsluitprovisie amoreel hoog was ondanks het feit dat het gebaseerd was op service over de hele looptijd van de polis. Dus stapten we over naar doorlopende provisie. Vervolgens werd er weer een financieringsmodel bedacht om je te financieren, want anders waren we echt niet in staat om het personeel wat we inmiddels in dienst hadden te betalen. We betaalden onze mensen een vast salaris omdat we niet wilden dat er ten koste van de klant werd geadviseerd.
Resultaat was dat we het steeds moeilijker kregen. We begonnen een Remax Makelaars kantoor In hasselt omdat we leads zeg maar klanten zochten voor hypotheken en met het dwarsverband met een makelaarskantoor moest dat makkelijker gaan. Het remax kantoor werd bemensd door zelfstandige makelaars zodat we daar geen personeelskosten hadden maar wel franchisekosten en die moesten opgebracht worden door alle makelaars tezamen.
Gezien het volume van onze buitendienst namen we ook twee bestaande remax kantoren in Kampen en Enschede over.
Als het loopt geen enkel probleem maar zodra de opbrengsten achterblijven gaan de kosten van een dergelijke franchise je nekken. Dat resulteerde er uiteindelijk in dat we het niet konden bolwerken.
De groei was toch te hard gegaan waardoor we een terugslag niet konden opvangen.
Zo moesten we dus helaas faillisement aanvragen wat een enorme impact had. De onderneming was een BV maar droeg mijn naam waardoor prive ook nogal veel negatieve emotie loskwam.
Doordat ik in prive ook borg stond voor de schulden van de onderneming moest ons woonhuis worden verkocht.
We verhuisden naar een huurhuis waar ik nu nog steeds zit. Prive is dat nogal een omschakeling. Bijkomend was dat onze onderneming hoofdsponsor was van de plaatselijke voetbalclub en daar hadden we het sponsorgeld niet kunnen betalen. Dat werd mij persoonlijk erg kwalijk genomen en ik werd met de nek aangekeken. Dat voelt heel erg vervelend zeker omdat je vanaf je 17e bij het cluppie rondloopt. Vanaf mijn 20 e deed ik daar vrijwilligerswerk, wat ik nu ook nog steeds doe. De maatschappelijke impact wordt door veel mensen gewoon niet begrepen. Na het faillisement begint het pas. De banken willen hun restschulden van je terug hebben.
De druk op je is enorm en van enig begrip is nergens sprake. Je wordt achtervolgd door incasso buro s die alleen maar vervelend doen. Dit terwijl je op dat moment geen enkele bron van inkomsten hebt.
Ik ben toen dan ook maar begonnen om in mijn eentje te proberen geld te verdienen. Het eerste jaar begon ik dan ook met het regelen van een financiering voor een start up in Zwolle. Ik heb het hele traject zo goed mogelijk begeleid en geregisseerd. Daar bleken echter krachten aan het werk te zijn van voor mijn tijd die een enorme impact hebben gehad. Een accountant die door de investeerder werd aangepakt omdat de informatie niet bleek te kloppen. Een uitvinder die niet kon waar maken wat hij had beloofd. Syntens had alles gechecked maar was ook voor de gek gehouden. Zo ontstond er een enorme vervelende situatie maar het eind van het liedje was dat mijn factuur ook niet werd betaald. En dan sta je weer op nul. Om rond te komen pak je alles aan en begin je aan lastige klussen. Zo begon er een tijd van veel interim klussen.  Ik was behoorlijk zat van het financiele wereldje na de ervaringen die ik had gehad. Tot ik werd benaderd door Rein Bos die ik had leren kennen in de periode van Sikkema & Partners. Rein was net als ik vele jaren uit het financiele wereldje geweest. Rein was gaan varen op een Urker Kotter maar kon door rugproblemen het zware werk niet meer aan.

Het was alsof er geen 10 jaar tussen had gezeten en we zaten al snel weer op 1 lijn. Daarmee was de start geboren van Vicaris. Via Vicaris regelen we financieringen voor ondernemers. Onze specialiteit is Vendorleasing en dat doen we op alle gebieden.

Inmiddels hebben we de inkoop georganiseerd en hebben we onze websites gebouwd en zijn we de eerste klanten aan het benaderen. Elke dag genieten we van ons werk en zijn we aan het bouwen.